Sdkfz 184 Ferdynand - potężny niemiecki niszczyciel czołgów - Damian Jarzyna - Czołgi świata
Pages Menu
TwitterFacebook
Categories Menu

Posted by on Gru 6, 2016 in III Rzesza |

Sdkfz 184 Ferdynand – potężny niemiecki niszczyciel czołgów

Sdkfz 184 Ferdynand – potężny niemiecki niszczyciel czołgów

Słynny niszczyciel czołgów Sdkfz 184 Ferdynand powstał z 90 podwozi niewyprodukowanych czołgów ciężkich Pzkpfw VI Tygrys konstrukcji Ferdynanda Porsche. Był uzbrojony w potężną armatę kal. 88 mm i bardzo gruby pancerz przedni. Był w stanie pokonać każdy czołg przeciwnika, nawet z odległości 3 500 metrów, samemu pozostając poza jego zasięgiem. Zapraszam do lektury…

Sdkfz 184 Ferdynand

Słynny niszczyciel czołgów Sdkfz 184 Ferdynand powstał z 90 podwozi niewyprodukowanych czołgów ciężkich Tygrys konstrukcji Ferdynanda Porsche. zdj. historycy.org

 

Sdkfz 184 Ferdynand – historia powstania

Gdy Niemcy w 1941 roku projektowali nowy czołg ciężki, który miał im dać przewagę technologiczną nad Sowietami, do konkursu stanęły firmy Ferdinanda Porsche’a i Henschela. W wyniku prób poligonowych wybrano pojazd tej drugiej firmy, który okazał się bardziej niezawodny i mniej skomplikowany.

Jednak jeszcze przed ogłoszeniem wyników, pewny siebie Ferdynand Porsche rozkazał wybudować pierwsze 90 podwozi swojej wersji. Gdy okazało się, że jego konstrukcja przegrała, zdecydowano że zbudują na nich ciężki niszczyciel czołgów, uzbrojony w doskonałe działo kal. 88 mm. I tak właśnie powstał jeden z najbardziej znanych niemieckich pojazdów z okresu II wojny światowej

 

Sdkfz 184 Ferdynand – opis konstrukcji

SDKFZ 184 FERDYNAND – KADŁUB

składał się ze stalowego szkieletu, do którego przyspawano walcowane płyty pancerne, utwardzane powierzchniowo poprzez nawęglanie. Był podzielony na przedział silnikowy z przodu i przedział bojowy z tyłu.

Grubość pancerza wynosiła aż 200 mm z przodu kadłuba, po 80 mm po bokach i z tyłu przedziału bojowego, oraz 30 mm z góry i 20 mm z dołu (1944 roku przód dna miał dodatkową płytę o grubości 30 mm). Masa bojowa Ferdinanda wynosiła 65 ton.

Do środka można było się dostać przez dwa włazy na wierzchu kadłuba, przed silnikiem (dla kierowcy i strzelca-radiotelegrafisty) oraz przez cztery włazy w przedziale bojowym (dla reszty załogi).

Sdkfz 184 Ferdynand

Grubość pancerza wynosiła aż 200 mm z przodu kadłuba, po 80 mm po bokach i z tyłu przedziału bojowego. Masa bojowa Ferdinanda wynosiła 65 ton. zdj. world-of-tanks.eu; Scott Dunham; CC-BY-SA 3.0

 

SDKFZ 184 FERDYNAND – PODWOZIE

składało się z 6 dwukołowych wózków (3 po każdej stronie), pary kół napinających z przodu i pary kół napędowych z tyłu. Podwójne koła jezdne były stalowe, miały średnice 794 mm i zawieszono je na drążkach skrętnych równoległych do kadłuba. Każde z nich było amortyzowane przez sprężyny wewnętrzne. Gąsienice miały szerokość 640 mm.

 

SDKFZ 184 FERDYNAND – NAPĘD

Zastosowano napęd spalinowo-elektryczny z elektryczną transmisją. Składał się z dwóch 12-cylindrowych, chłodzonych cieczą, rzędowych silników benzynowych Maybach HL 120 TRM o łącznej mocy 530 KM. Każdy silnik spalinowy napędzał generator prądotórczy, z których płynął prąd do dwóch silników elektrycznych Siemens D1495aAC o łącznej mocy 230 kW. Silniki te znajdowały się z tyłu kadłuba, pod przedziałem bojowym. W razie awarii, jeden silnik elektryczny mógł zastępować drugi. Skrzynia biegów miała po trzy biegi do przodu i do tyłu.

Pojemność dwóch zbiorników paliwa, umieszczonych w przedniej części kadłuba, wynosiła łącznie 1080 litrów benzyny. Zużycie paliwa było ogromne i wynosiło aż 1200 l/100 km jazdy w terenie (720 l/100 km po drogach). Pozwalało to więc na przebycie dystansu zaledwie 90 km w terenie i 150 km po drodze. Ferdynand/Elefant mógł się poruszać z prędkością do 20 km/h.

 

SDKFZ 184 FERDYNAND – UZBROJENIE

składało się z doskonałej armaty przeciwpancernej Pak 43/2 L/71 kal. 88 mm, o ogromnych możliwościach przebijania pancerzy. Odpalano ją elektromagnetycznie. Kąt ostrzału w płaszczyźnie pionowej wynosił od – 8º do +18º, a w płaszczyźnie poziomej po 15º w lewo i w prawo. Dzięki zastosowaniu celownika Slf ZF 1a Rbl 36 o 5-krotnym powiększeniu można było prowadzić celny ogień na odległość 2800 metrów pociskami przeciwpancernymi i 5000 metrów pociskami odłamkowo-burzącymi.

Stosowano cztery rodzaje pocisków do armaty:

Pocisk Masa Prędkość pocz Przebijalność pancerza (w mm)
100 m 500 m 1000 m 1500 m 2000 m
PzGr 39

ppanc

10,20 kg 1000 m/s 202 mm 185 mm 165 mm 148 mm 132 mm
PzGr 40/43

podkalibrowy

7,30 kg 1130 m/s 237 mm 217 mm 193 mm 170 mm 152 mm
Gr 39 HL

kumulacyjny

7,65 kg 600 m/s 90 mm (efektywny do 500 m)
SprGr L/4,7

odłamkowo-burzący

9,4 700 Nie dotyczy

 

Początkowo nie przewidziano uzbrojenia tych maszyn w broń przeciwpiechotną, co szybko uznano za jedną z największych wad. Spowodowało to, że piechota przeciwnika mogła łatwo unieruchomić pojazd i zniszczyć go.

Dopiero pod koniec 1943 roku, 50 ocalałych maszyn zostało zmodernizowanych i otrzymało na uzbrojenie kar. masz. MG 34 kal. 7,92 mm. Był on umieszczony z przodu kadłuba, tam, gdzie siedział radiotelegrafista, w jarzmie kulistym. Zapas amunicji do armaty wynosił 55 pocisków, a do kar. masz. 600 szt.

Sdkfz 184 Ferdynand Elefant

Uzbrojenie składało się z doskonałej armaty przeciwpancernej Pak 43/2 L/71 kal. 88 mm, o ogromnych możliwościach przebijania pancerzy. zdj. wikimedia Scott Dunham; CC-BY-SA 3.0

 

SDKFZ 184 FERDYNAND – ZAŁOGA

składała się z 6 osób: kierowcy, strzelca-radiotelegrafisty, celowniczego, 2 ładowniczych i dowódcy. Kierowca siedział z przodu kadłuba, po lewej stronie i mógł obserwować teren dzięki trzem stałym peryskopom obserwacyjnym, które w późniejszym czasie miały osłonę przeciwsłoneczną. Po jego prawej stronie siedział strzelec-radiotelegrafista, który obsługiwał radiostację FuG 5 oraz, zamontowany w późniejszych latach, kar. masz. MG 34 kal. 7,92 mm.

W przedziale bojowym, który był oddzielony od kierowcy i radiotelegrafisty przedziałem silnikowym, mieściła się pozostała 4 załogantów. Celowniczy siedział po lewej stronie armaty i dysponował celownikiem peryskopowym Slf ZF 1a Rbl 36 o 5-krotnym powiększeniu.

 

Sdkfz 184 Ferdynand – dane taktyczno-techniczne

Produkcja styczeń–maj 1943 roku
Ilość 90 egzemplarzy
Załoga 6 osób
Masa 65 ton
Nacisk na grunt 1,19 kg/cm²
Wymiary Dł: 8,14 m szer: 3,38 m wys: 2,97 m
Napęd Dwa 12-cylindrowe, rzędowe, chłodzone cieczą,

silniki benzynowe Maybach HL 120 TRM V-12 o

łącznej mocy 600 KM, napędzające benzynowo-

elektryczny układ Porsche/Siemens-Schuckert

Moc jednostkowa 9,23 KM/t
Pojemność zbiorników 950 litrów
Spalanie na 100 km Droga: 833 litrów Teren: 1056 litrów
Prędkość Droga: 30 km/h Teren: 15 km/h
Zasięg Droga: 150 kilometrów Teren: 90 kilometrów
Uzbrojenie działo Pak 43/3 L/71 kal. 88 mm + 1 km MG 34

kal. 7,92 mm

Pancerz kadłuba Przód 200 mm (78-81º) boki 80 mm tył 80 mm

góra 30 mm dół 50 mm

Pancerz nadbudowy Przód 200 mm (65-70º) boki 80 mm (60º)

tył 80 mm góra 30 mm jarzmo armaty 125 mm

 

To wszystko na dzisiaj na temat słynnego niemieckiego niszczyciela czołgów 184 Ferdynand-Elefant. Już jutro dowiesz się więcej o jego walkach w czasie II wojny światowej.

 

Źródła wiedzy

  1. Wydawnictwo Militaria nr 52,187: Janusz Ledwoch „Ferdinand-Elefant”
  2. Andrzej Zasieczny „Broń Pancerna III Rzeszy. Część pierwsza”
  3. achtungpanzers.com
  4. tanks-encyklopedia.com
  5. panzerwaffe.pl – stara wersja strony

 

Do usłyszenia wkrótce

Damian Jarzyna Czołgi Świata

Damian Jarzyna
autor bloga


Zapisz się na kurs "Najsłynniejsze czołgi świata". W nagrodę otrzymasz gratis Ebooka o broni pancernej z okresu I Wojny Światowej o wartości 20 zł.



PS. Jeżeli spodobał ci się ten artykuł, to proszę udostępnij go znajomym na dobrym forum z tematyki militarnej (np.

http://forum.militarium.net,

http://www.serwis-militarny.net/forum,

http://www.forum.militarni.pl,

http://www.historycy.org

lub innym, na którym się udzielasz) – oni też mogą chcieć go przeczytać. Znacznie poprawi mi to pozycje mojego bloga w wyszukiwarce google i da mi motywacje do dalszej pracy i prowadzenia tego bloga.

Komentarze

Więcej w III Rzesza
Nashorn-Hornisse – niemiecki niszczyciel czołgów na polu walki

Niszczyciele czołgów Nashorn-Hornisse były bardzo dobrze uzbrojone, jednak słabo opancerzone. Weszły do służby na wiosnę 1943 roku. Szybko zdobyły sobie...

Zamknij