SU-85 - radzieckie średnie działo samobieżne z lat 1943-45 - Damian Jarzyna - Czołgi świata
Pages Menu
TwitterFacebook
Categories Menu

Posted by on Lip 17, 2017 in ZSRR |

SU-85 – radzieckie średnie działo samobieżne z lat 1943-45

SU-85 – radzieckie średnie działo samobieżne z lat 1943-45

Średnie działo samobieżne SU-85 było radziecką odpowiedzią na niemieckie ciężkie czołgi Tygrys i średnie Pantera, które w 1943 roku wchodziły na front wschodni. Miały one lepsze opancerzenie od dotychczasowych maszyn III Rzeszy, co znacznie utrudniało Rosjanom ich zniszczenie. Dlatego zmuszeni byli skonstruować lepiej uzbrojone wozy bojowe. Jednym z nich właśnie był SU-85…

SU-85 w Muzeum Wojska Polskiego - Warszawa-Czerniaków

SU-85 miał być radziecką bronią, która mogła zniszczyć niemieckiego Tygrysa z odległości 500-1000 metrów. Produkowany był od sierpnia 1943 roku do listopada 1944 roku w ilości 2640 egzemplarzy. zdj. commons.wikimedia.org Hubert Śmietanka CC-BY-SA 2.5

 

SU-85 – historia powstania

W kwietniu 1943 roku Komitet Szefostwa Artylerii Armii Czerwonej nakazał Uralskim Zakładom Budowy Maszyn rozpoczęcie prac nad średnim działem samobieżnym na podwoziu czołgu T-34, który mógłby zniszczyć niemieckie czołgi ciężkie Tygrys z odległości 500-1000 metrów.

Konstruktorzy z tych zakładów zaczęli konstruować nową maszynę w połowie kwietnia. Z kolei za zaprojektowanie armaty odpowiadało Centralne Biuro Konstrukcyjne Artylerii, a za jej wykonanie Zakłady Nr 9 Ludowego Komisariatu Uzbrojenia ZSRR.

Na początku sierpnia 1943 roku na poligonie gorochowieckim przeprowadzono testy dwóch prototypów dział samobieżnych, uzbrojonych w armaty kal. 85 mm – pierwszy z armatą D-5S produkcji Zakładów Nr 9, drugi z armatą S-12 produkcji Centralnego Biura Konstrukcji Artylerii. Badania wykazały, że armata D-5S jest lepsza i to w nią miało być uzbrojone nowe radzieckie działo samobieżne.

Decyzją Nr 3892 Państwowego Komitetu Obrony ZSRR z dnia 7 sierpnia 1943 roku niszczyciel czołgów z armatą D-5S zostało przyjęte do uzbrojenia Armii Czerwonej pod oznaczeniem SU-85. Zadecydowano też wtedy, że produkcja dział samobieżnych SU-122 w Uralskich Zakładach Budowy Maszyn zostanie przerwana.

 

Produkcja SU-85 trwała od sierpnia 1943 roku do listopada 1944 roku. W tym okresie czasu wyprodukowano 2 640 egzemplarzy tej maszyny.  Produkcja w 1943 roku wyniosła 747 maszyn, a w 1944 roku 1893 maszyn. Poniższa tabela przedstawia miesięczna produkcje:

1943

1944

Razem

VIII

IX

X

XI

XII

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

100 152 162 166 167 176 176 191 200 205 210 210 210 135 120 60 2640

W trakcie produkcji ulepszano właściwości bojowe nowego pojazdu. Usprawnienie technologii produkcji pozwoliło na zmniejszenie pracochłonności produkcji SU-85 o 14%. Oto niektóre modyfikacje:

  • zwiększenie grubości pancerza wieżyczki dowódcy z 20 do 45 mm
  • przyrząd obserwacyjny MK-3 zamiast PTK w wieżyczce dowódcy
  • zmieniono położenie przewodów paliwowych
  • do mocowania armaty wmontowano wzmocnione śruby i zastosowano łoże pośrednie armaty
  • wprowadzenie elektrycznego spustu armaty
  • zamontowanie filtra powietrza gazów prochowych oraz dwóch wentylatorów w przedziale bojowym

 

SU-85 – opis konstrukcji

SU-85 – KADŁUB

był podzielony na cztery przedziały: kierowania z przodu, bojowy w środku, przedzielony od załogi przegrodą ogniową przedział silnikowy i transmisyjny z tyłu. Składał się z walcowanych płyt pancernych, utwardzanych powierzchniowo przez nawęglanie, i połączonych ze sobą przez spawanie.

Przednią część kadłuba tworzyły dwie ustawione pod kątem płyty pancerne o grubości górna 45 mm pod kątem 50º, dolna 45 mm pod kątem 55º. Grubość pancerza po bokach wynosiła 45 mm, ustawiony był pod kątem 20º. Tył chroniło 40 mm pancerza, a górę i dół 20 mm. W przedniej części kadłuba, po lewej stronie, znajdował się duży właz obserwacyjny dla kierowcy-mechanika, przez który mógł on wejść do środka i szybko się z niego ewakuować.

SU-85 - radziecki niszczyciel czołgów

SU-85 był uzbrojony w armatę D-5S-85 kal. 85 mm i pancerz grubości 45 mm ustawiony pod dużym kątem. Był oparty o podwozie czołgu T-34. zdj. ww2live.com

 

SU-85 – PODWOZIE

składało się w każdej gąsienicy z pięciu dużych podwójnych kół jezdnych z bandażami gumowymi, o średnicy 830 mm Każde koło jezdne było zawieszone indywidualnie na sprężynach – czyli zawieszenie typu Christie. Do tego dochodziła para kół napinających z przodu i para kół napędowych z tyłu. Szerokość gąsienicy wynosiła 500 mm.

 

SU-85 – NAPĘD

stanowił 12-cylindrowy, czterosuwowy, chłodzony cieczą silnik wysokoprężny W-2-34 o mocy maksymalnej 500 KM przy 1800 obr/min. Nominalna moc silnika wynosiła 450 KM przy 1750 obr/min, a eksploatacyjna 400 KM przy 1700 obr/min. Pozwalało to na osiągnięcie prędkości maksymalnej 55 km/h przy jeździe po drogach i 20 km/h w trudnym terenie. Skrzynia biegów miała 5 przełożeń do jazdy do przodu i jeden do jazdy do tyłu.

Pojemność wewnętrznych zbiorników paliwa wynosiła 400 litrów, a dodatkowo na zewnątrz były doczepione cztery zbiorniki o pojemności 95 litrów każdy. Nie były one jednak podłączone do układu paliwowego, więc trzeba było przepompowywać paliwo. Zasięg przy jeździe po drogach wynosił 600 kilometrów.

 

SU-85 – UZBROJENIE

główne stanowiła armata D-5S-85 L/49 kal. 85 mm z półautomatycznym zamkiem klinowym. Zakres ostrzału wynosił od -5º do +25º w płaszczyźnie pionowej i po 10º w lewo i w prawo w płaszczyźnie poziomej. Szybkostrzelność z zamkniętymi włazami wynosiła tylko 6-7 strzałów na minutę.

Do strzelania wykorzystywano następujące typy pocisków:

Pocisk Masa Prędkość pocz Przebijalność pancerza (w mm)
100 m 500 m 1000 m 1500 m 2000 m
BR-365

ppanc

9250 kg 800 m/s 111 mm 102 mm 93 mm 85 mm
BR-365K

ppanc

9,34 kg 800 m/s 101 mm 84 mm 69 mm 57 mm
BR-365P

podkalibrowy

5,65 kg 1050 m/s 143 mm 103 mm
O -365K

odłamkowo-burzący

9,54 kg 793 m/s Nie dotyczy

Przebijalność armaty D-5S-85 była o 57% lepsza niż armaty F-34 kal. 76,2 mm, stosowanej w czołgu T-34, i o 45% większa od haubicy M-30, stosowanej w dziale samobieżnym SU-122. Dzięki temu SU-85 mógł skutecznie zwalczać niemieckie czołgi z odległości 1,5 raza większej. Zapas amunicji do armaty wynosił 48 pocisków, z czego 19 było przeciwpancernych, 9 podkalibrowych i 20 odłamkowo-burzących.

Działo samobieżne SU-85 nie posiadało wbudowanego karabinu maszynowego do obrony przed piechotą przeciwnika. Załoga zabierała broń osobistą w postaci dwóch pistoletów maszynowych PPSz z zapasem 1420 naboi (20 magazynków po 71 naboi) oraz 24 granatów odłamkowych F-1.

 

SU-122 – ZAŁOGA

składała się z 4 osób: kierowcy-mechanika, celowniczego, ładowniczego i dowódcy. Kierowca-mechanik siedział z przodu kadłuba, po lewej stronie. Kierował pojazdem za pomocą drążków sterujących i pedałów. Obserwował teren przez mały właz obserwacyjny, umieszczony z przodu kadłuba, lub przez dwa peryskopy obserwacyjne.

Pozostali członkowie załogi mieli swoje stanowiska w przedziale bojowym. Celowniczy i ładowniczy po lewej stronie, a dowódca. Dowódca posiadał do swojej dyspozycji dwa nieruchome peryskopy oraz panoramiczny celownik peryskopowy umieszczony nad nieruchomą małą wieżyczką obserwacyjną, umieszczoną z prawej strony. Z

Pozostali członkowie załogi mieli do swojej dyspozycji po jednym peryskopie obserwacyjnym, potem były to peryskopy obrotowe. Celowniczy korzystał z celownika teleskopowego 10-T-15, potem przegubowy celownik teleskopowy TSz-15.

 

SU-122 – WYPOSAŻENIE RADIOWE

stanowiła krótkofalowa radiostacja nadawczo-odbiorcza typu 9RS lub 9RM, z anteną prętową o długości 2 metry. Do komunikowania się z załogą służył telefon wewnętrzny TPU-2bis-F lub TPU-3bis F.

 

SU-85 – dane techniczno-taktyczne

Produkcja sierpień 1943 roku – listopad 1944 roku
Ilość 2 640 egzemplarzy
Załoga 4 osoby
Masa 29,6 tony
Nacisk na grunt 0,7 kg/cm²
Wymiary Dł 8,13 (kadłub 6,10 m) m sz 3,00 m wys 2,33 m
Napęd 12-cylindrowy, czterosuwowy, chłodzony cieczą silnik wysokoprężny W-2-54 o mocy 500 KM przy 1800 obr/min
Moc jednostkowa 16,8 KM/t
Pojemność zbiorników 860 (500 + 360) litrów
Spalanie na 100 km Droga: Teren:
Prędkość Droga:55 km/h Teren:20 km/h
Zasięg Droga:300 kilometrów Teren:150 kilometrów
Uzbrojenie Haubica M-30 wz. 1938 L/23 kal. 122 mm
Pancerz kadłuba Przód 45/50º mm boki 45/20º mm tył 40 mm góra 20 mm dno 20 mm
Pancerz nadbudowy Jarzmo działa 60 mm
Pokonywane przeszkody Wzniesienia: 30-35ºściana pionowa: 73 cm

brody: 100-130 cm

rowy i okopy: 250 cm

 

Źródła wiedzy:

Źródła wiedzy:

  • Wydawnictwo Militaria nr 240: Janusz Ledwoch „SU-85, SU-100, SU-122
  • tanks-encyklopedia.com

 

Pozdrawiam Serdecznie

Damian Jarzyna Czołgi Świata

Damian Jarzyna
autor bloga

 


Zapisz się na kurs "Najsłynniejsze czołgi świata". W nagrodę otrzymasz gratis Ebooka o broni pancernej z okresu I Wojny Światowej o wartości 20 zł.



 

PS. Jeżeli spodobał ci się ten artykuł, to proszę

  1. kliknij w przycisk „Lubię to” i
  2. udostępnij go znajomym na Facebooku lub
  3. udostępnij go na forum z tematyki militarnej, np. http://forum.militarium.net, http://www.serwis-militarny.net/forum, http://www.forum.militarni.pl, http://www.historycy.org
  4. skomentuj go poniżej

Znacznie poprawi to pozycje mojego bloga w wyszukiwarce Google i da mi motywacje do dalszej pracy i prowadzenia tego bloga.

 

Komentarze

Więcej w ZSRR
SU-122 - radzieckie średnie działo samobieżne
SU-122 – radzieckie średnie działo samobieżne

SU-122 było radzieckim średnim działem samobieżnym z czasów II wojny światowej. Produkowany w latach 1942-43 w ilości 637 egzemplarzy. Uzbrojony...

Zamknij